Cieśń nadgarstka – leczenie

Cieśń nadgarstka – leczenie

Cieśń kanału nadgarstka definiowana jest jako kompresja nerwu pośrodkowego na poziomie nadgarstka. Jest najpowszechniejszym syndromem kompresyjnym nerwu. Jego przyczyna w większości przypadków jest nieznana.

Kanał / tunel

Cieśń dotyczy zmniejszonej przestrzeni dla nerwu pośrodkowego w kanele nadgarstka, który utworzony jest pomiędzy kośćmi nadgarstka, a troczkiem zginaczy nadgarstka.
Przez ten tunel oprócz nerwu pośrodkowego przebiega m.in. 9 ścięgien zginaczy nadgarstka i palców.

Objawy cieśni nadgarstka

Uciśnięty i napięty nerw pośrodkowy może dawać objawy zaburzeń czuciowych w obrębie ręki (mrowienie/drętwienie dłoniowej strony ręki i palców I-IV) jak i ruchowych (osłabienie chwytu). Na początku objawy występują tylko w nocy, następnie również w dzień, towarzyszy im obrzęk i grubienie tkanki łącznej okolicy dłoniowej nadgarstka. W zaawansowanym stadium objawy mogą być stałe i trwać nawet latami.

Przyczyny cieśni nadgarstka

W większości przypadków przyczyna zespołu cieśni kanału nadgarstka jest nieznana. W tej postaci dotyczy głównie kobiet (65-80%) w wieku 40-60 lat. 50-60% przypadków dotyczy obydwu kończyn. Najbardziej predysponującymi czynnikami do tego schorzenia są płeć, wiek, czynniki genetyczne i antropometryczne (wielkość kanału). Mniej istotne okazują się być wykonywanie powtarzalnej pracy manualnej i wibracje. Ilość pracy przy komputerze nie ma znaczenia.
Cieśń kanału może również mieć postać wtórną wywołaną urazami lub innymi nieprawidłowościami ograniczającymi tunel nadgarstka.

Diagnoza i leczenie cieśni nadgarstka

Diagnoza stawiana jest głównie w oparciu o badanie kliniczne – objawy i testy prowokacyjne, niekiedy rozszerzana jest o badanie EMG.

Leczenie cieśni nadgarstka możemy podzielić na metody zachowawcze – takie jak noszenie ortezy stabilizującej nadgarstek w pozycji neutralnej, iniekcje steroidowe – oraz fizjoterapię. Działania fizjoterapeutyczne będą skupione na zwiększaniu światła kanału poprzez mobilizacje kości nadgarstka, rozluźnianie tkanek miękkich tworzących kanał i zawierających się w nim oraz usprawnianiu poruszania się nerwu w obrębie kanału. Zawsze należy również zwrócić uwagę na wyższe poziomy związane z nerwem pośrodkowym, jak np. kręgosłup szyjny czy górny otwór klatki piersiowej.
Pozostałe metody to rozwiązania chirurgiczne polegające na uwolnieniu troczka zginaczy przez co uzyskiwana jest dekompresja kanału nadgarstka.

opracowanie: Tomasz Sołowiński, fizjoterapeuta, kierownik fizjoterapeutów CRS Clinic

literatura:
1. Chammas M, Boretto J, Burmann LM, Ramos RM, dos Santos Neto FC, Silva JB. Carpal tunnel syndrome – Part I (anatomy, physiology, etiology and diagnosis). Revista Brasileira de Ortopedia. 2014;49(5):429-436. doi:10.1016/j.rboe.2014.08.001.
2. Chammas M, Boretto J, Burmann LM, Ramos RM, Neto FS, Silva JB. Carpal tunnel syndrome – Part II (treatment). Revista Brasileira de Ortopedia. 2014;49(5):437-445. doi:10.1016/j.rboe.2014.08.002.

Zobacz: Baza wiedzy