Zamrożony bark (ang. frozen schoulder)

Przyczyny

Bark zamrożony to dysfunkcja stawu ramiennego  polegająca na obkurczeniu torebki stawowej (inna nazwa to „obkurczające zapalenie torebki stawowej”, czyli „capsulitis adhesiva”) Proces ten przebiega z jej znacznym pogrubieniem, co powoduje zmniejszenie objętości stawu.

Rys. Obrazuje zapalenie torebki stawowej st. ramiennego (thick and inflamed capsule) w przebiegu choroby.

Bezpośrednia przyczyna występowania stanu zapalnego nie jest znana, ale często towarzyszą temu: cukrzyca, zaburzenia hormonalne, podwyższony cholesterol, schorzenia serca, podwyższony poziom stresu. Występuje najczęściej u kobiet między 40., a 50. rokiem życia. Czynnikiem wywołującym może być uraz lub przeciążenie, ale najczęściej brak jest czynnika mechanicznego.

Objawy

Objawy pojawiają się dość nagle i polegają na silnym, dokuczliwym bólu barku. Ból ogranicza normalne funkcjonowanie i możliwości ruchowe. Z czasem pojawia się bardzo duże ograniczenie ruchomości kończyny w zasadzie w każdym kierunku. Najbardziej zauważalne dla pacjenta są: zniesienie/ ograniczenie rotacji wewnętrznej ukazujące się dla pacjentek jako brak możliwości zapięcia biustonosza za plecami i ograniczenie zgięcia z odwiedzeniem  w stawie czyli podniesienia kończyny na skos w bok. 

„Bark zamrożony” przebiega w trzech etapach:

  • Etap „zamrażania” trwający od 3 do 6 miesięcy i charakteryzujący się silnymi dolegliwościami bólowymi. Z czasem pojawia się ograniczenie zakresu ruchu stawu.
  • Etap „zamrożenia” trwający od 3 do 10 miesięcy i charakteryzujący się stopniowym zmniejszeniem dolegliwości bólowych, lecz utrzymującym się znacznym ograniczeniem ruchomości stawu.
  • Etap „rozmrażania” trwający od 6 do 24 miesięcy. Zakres ruchu stawu stopniowo zaczyna wracać do normy.

Diagnoza

Rozpoznanie barku zamrożonego raczej nie stanowi problemu w pierwszym lub drugim etapie kiedy ograniczenia ruchomości są wyraźne. W początkowej fazie może być mylone z innymi kontuzjami barku takimi jak zapalenie kaletki podbarkowej czy uszkodzenie ścięgien stożka rotatorów. Dokładne przeprowadzenie wywiadu oraz badanie kliniczne powinno wykluczyć wątpliwości. Badanie usg warto przeprowadzić aby wyeliminować inne dysfunkcje i uszkodzenia struktur stawowych.

Leczenie

W przeważającej ilości przypadków leczeniem jest specjalistyczna fizjoterapia.  Najważniejszym jej czynnikiem jest uświadomienie pacjentowi, że proces rehabilitacji jest w tym wypadku niezmiernie długi i oscyluje między 12 a 18 miesięcy. Zabiegi fizjoterapeutyczne są bardzo delikatne i nie mogą powodować dolegliwości bólowych – ból powoduje odruchowe napięcie tkanek i działanie odwrotne do zamierzonego. 

Działania rehabilitacyjne, wg uznania lekarza prowadzącego,  mogą być wsparte farmakoterapią, iniekcjami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi np:

ZAPISZ SIĘ NA WIZYTĘ

SPECJALIŚCI

lekarz Tomasz Jędral

lekarz Piotr Wasilewski

fizjoterapeuta Michał Rysiawa

Fizjoterapeuta Kuba Garwacki