Cieśń nadgarstka – leczenie

Cieśń nadgarstka – przyczyny

Cieśń kanału nadgarstka definiowana jest jako kompresja nerwu pośrodkowego na poziomie nadgarstka. Jest najpowszechniejszym syndromem kompresyjnym nerwu. Często jego przyczyna nie jest jasna

Cieśń dotyczy zmniejszonej przestrzeni dla nerwu pośrodkowego w kanele nadgarstka, który utworzony jest pomiędzy kośćmi nadgarstka, a troczkiem zginaczy nadgarstka.
Przez ten tunel oprócz nerwu pośrodkowego przebiega m.in. 9 ścięgien zginaczy nadgarstka i palców.

W większości przypadków przyczyna zespołu cieśni kanału nadgarstka jest nieznana. W tej postaci dotyczy głównie kobiet (65-80%) w wieku 40-60 lat. 50-60% przypadków dotyczy obydwu kończyn. Najbardziej predysponującymi czynnikami do tego schorzenia są płeć, wiek, czynniki genetyczne i antropometryczne (wielkość kanału). Mniej istotne okazują się być wykonywanie powtarzalnej pracy manualnej i wibracje. Ilość pracy przy komputerze nie ma znaczenia.
Cieśń kanału może również mieć postać wtórną wywołaną urazami lub innymi nieprawidłowościami ograniczającymi tunel nadgarstka.

Objawy cieśni nadgarstka

Uciśnięty i napięty nerw pośrodkowy może dawać objawy zaburzeń czuciowych w obrębie ręki (mrowienie/drętwienie dłoniowej strony ręki i palców I-IV) jak i ruchowych (osłabienie chwytu). Na początku objawy występują tylko w nocy, następnie również w dzień, towarzyszy im obrzęk i grubienie tkanki łącznej okolicy dłoniowej nadgarstka. W zaawansowanym stadium objawy mogą być stałe i trwać nawet latami.

Diagnoza

Diagnoza stawiana jest głównie w oparciu o badanie kliniczne – objawy i testy prowokacyjne, niekiedy rozszerzana jest o badanie EMG.

Leczenie cieśni nadgarstka

Leczenie cieśni nadgarstka możemy podzielić na metody zachowawcze – takie jak noszenie ortezy stabilizującej nadgarstek w pozycji neutralnej, iniekcje steroidowe – oraz fizjoterapię. Działania fizjoterapeutyczne będą skupione na zwiększaniu światła kanału poprzez mobilizacje kości nadgarstka, rozluźnianie tkanek miękkich tworzących kanał i zawierających się w nim oraz usprawnianiu poruszania się nerwu w obrębie kanału. Zawsze należy również zwrócić uwagę na wyższe poziomy związane z nerwem pośrodkowym, jak np. kręgosłup szyjny czy górny otwór klatki piersiowej.
Pozostałe metody to rozwiązania chirurgiczne polegające na uwolnieniu troczka zginaczy przez co uzyskiwana jest dekompresja kanału nadgarstka. Bardzo ciekawą alternatywą dla leczenia chirurgicznego jest tzw. hydrodekompresja. To nowatorska metoda, której skuteczność jest porównywalna z leczeniem chirurgicznym. Przy czym pozbawiona jest wad zabiegu operacyjnego – pacjent może wrócić do normalnej aktywności na drugi dzień po zabiegu. Zabieg polega na iniekcji cienką igłą w znieczuleniu miejscowym pod kontrolą usg. Więcej na temat tej metody tutaj.

opracowanie: Tomasz Sołowiński, fizjoterapeuta

literatura:
1. Chammas M, Boretto J, Burmann LM, Ramos RM, dos Santos Neto FC, Silva JB. Carpal tunnel syndrome – Part I (anatomy, physiology, etiology and diagnosis). Revista Brasileira de Ortopedia. 2014;49(5):429-436. doi:10.1016/j.rboe.2014.08.001.
2. Chammas M, Boretto J, Burmann LM, Ramos RM, Neto FS, Silva JB. Carpal tunnel syndrome – Part II (treatment). Revista Brasileira de Ortopedia. 2014;49(5):437-445. doi:10.1016/j.rboe.2014.08.002.

Zobacz: Baza wiedzy