Skręcenie kostki – leczenie

Skręcenie kostki – leczenie

Od 2 do 7 osób na 1000 rokrocznie skręca kostkę*. W skali kraju oznacza to setki tysięcy przypadków tej kontuzji każdego roku! Jest to najczęstsza kontuzja sportowa – stanowi do 40% wszystkich urazów.

Czym dokładniej jest skręcenie kostki?

„Skręcenie kostki” jest terminem używanym do opisu spektrum urazów tkanek miękkich okolicy stawu skokowego i stępu. Najczęściej poprzez mechanizm inwersyjny dochodzi do bocznego skręcenia stawu skokowego górnego (85%), przy którym może dojść do uszkodzenia więzadła skokowo-strzałkowego przedniego (ATFL), piętowo-strzałkowego (CFL) i skokowo-strzałkowego tylnego (PTFL). Uszkodzeniom więzadłowym kostki bocznej mogą towarzyszyć uszkodzenia chrząstki bloczka kości skokowej oraz ścięgien mięśni strzałkowych. Pozostałe 15% skręceń kostki to skręcenia przyśrodkowe i tzw. wysokie.

Czynniki ryzyka do skręcenia kostki

Czynnikami ryzyka skręcenia kostki są epizody niestabilności w przeszłości, osłabiona kontrola nerwowo-mięśniowa i stabilność posturalna. Bardziej na ten uraz narażone są kobiety, osoby wysokie i z wysokim BMI. Najbardziej „ryzykowną” dyscypliną sportową jest koszykówka (41% przypadków skręceń kostki w sporcie).

Diagnostyka i leczenie skręcenia kostki

Badanie skręconego stawu skokowego polega na zebraniu wywiadu i badaniu klinicznym. Ważne na tym etapie jest wykluczenie złamania kości, przez co często wykonywane są też badania obrazowe. Postępowanie lecznicze będzie różnić się w zależności od stopnia skręcenia (I / II / III). Pacjent zaopatrzony jest na odpowiedni czas w ortezę oraz przechodzi proces rehabilitacji. Mniej konserwatywne podejście terapeutyczne z szybszym wprowadzaniem obciążania i ruchu w stawie jest udowodnione jako skuteczniejsze*.

Chroniczność urazów kostki

W konsekwencji braku lub nieprawidłowego leczenia skręconej kostki, 60% pacjentów doświadcza chronicznej niestabilności stawu. Pacjentów z chroniczną niestabilnością można podzielić na dwie grupy. Niestabilność mechaniczna polega na nadmiarze ruchu w stawie stwierdzane w klinicznych testach stabilności. Natomiast niestabilność funkcjonalna związana jest z subiektywnymi objawami niestabilności z niekoniecznie współistniejącą wiotkością stawu. Chroniczna niestabilność wiąże się z nawracającymi skręceniami, przewlekłym bólem, uszkodzeniami chrząstki stawu, wcześniejszym rozwojem zmian zwyrodnieniowych i ogólnym długoterminowym ograniczeniem sprawności. Pacjenci z chroniczną niestabilnością leczeni są również fizjoterapeutycznie, lecz w skrajnych przypadkach mogą wymagać chirurgicznej stabilizacji stawu.

opracowanie: Tomasz Sołowiński, fizjoterapeuta, kierownik fizjoterapeutów CRS Clinic

* źródło: McCriskin BJ, Cameron KL, Orr JD, Waterman BR. Management and prevention of acute and chronic lateral ankle instability in athletic patient populations. World J Orthop 2015; 6(2): 161-171

Zobacz: Baza wiedzy